Getuigenissen‎ > ‎

Roosje, 26 mei 2005

Schuldgevoelens, meer dan vier jaar na onze zwangerschapsonderbreking, blijf ik ermee kampen. Gelukkig geen continue schuldgevoelens maar ze steken wel de kop op bij iedere confrontatie met het Downsyndroom.

Als ik dragers ervan tegenkom (en ik zie er vaak) of als ik artikels lees over "de upside van Down" of "hoe Down ook up kan betekenen" of als ik aan haar begraafplaatsje op de engelenweide sta. Schuldgevoelens dus, vooral ten opzichte van ouders of begeleiders die kinderen met het Downsyndroom grootbrengen. Ik koester enorm veel bewondering voor hen. Ook schuldgevoelens tegenover Roosje. Je kind-in-wording het leven ontzeggen is een beslissing die het menselijke overstijgt. Een bovenmenselijke beslissing maar ze is voor ons wel de juiste geweest.

Roosje zal altijd deel blijven uitmaken van ons leven. Ik heb al veel verdriet over haar gehad, over haar lot waarvoor we zelf gekozen hebben en daardoor ook zoveel tegenstrijdige gevoelens oproept. Ook gevoelens van dankbaarheid, dankbaar dat ze er geweest is en ons leven zoveel verrijkt heeft.

Comments