Getuigenissen‎ > ‎

Tom, 7 april 2007

Na 16 weken blijde verwachting bevestigde een vruchtwaterpunctie dat ons kindje leed aan een ernstige handicap. We besloten de zwangerschap te beëindigen : een onomkeerbare beslissing die nooit absoluut kan zijn en steeds, omwille van respect voor leven, niet anders vraagt dan een hoge graad van inlevingsvermogen voor elk van beide mogelijkheden waarvoor je op dat moment staat.

Een van de meest drastische keuzes die een ouder kan maken, moeder geweest zijn en willen zijn, maar geen felicitaties bij de geboorte en geen kindje om voor te zorgen ... plots sta je dan in een heel andere wereld.

Rouwen kost tijd en energie.  Tijd alleen heelt hierbij niet alle wonden, het gaat erom hier iets mee te doen.  Ook  al kost dit je soms een gevecht met jezelf en emoties die je vaak niet onder controle hebt.

Dankzij het zoeken naar antwoorden op ontelbare vragen, durf ik opnieuw voluit te leven, met al mijn ervaringen, en weliswaar anders dan voorheen. Ik denk nog vaak aan ons kindje, maar koester die gedachte nu ... op mijn manier.

Ik heb er rust in gevonden ... het is geen strijd meer.